Gronkowiec złocisty – najczęstsza przyczyna sepsy

Gronkowiec złocisty to bakteria powszechnie występująca w otoczeniu, ale także w organizmie człowieka. U większości ludzi bytuje w jamie nosowo-gardłowej, na śluzówce oka, w układzie pokarmowym, płciowym czy na skórze. Jest to bakteria najczęściej wywołująca sepsę. Jak zatem jest możliwe jej występowanie w organizmie, bez wywoływania jakichkolwiek objawów chorobowych?

Gronkowiec złocisty może występować u wielu osób, określanych mianem nosicieli, u których układ immunologiczny nie dopuszcza do nadmiernego rozwoju bakterii. Jednak jakiekolwiek osłabienie odporności czy przerwanie ciągłości skóry lub błon śluzowych umożliwia gronkowcowi namnażanie, co skutkuje rozwojem zróżnicowanych objawów chorobowych.

Objawy gronkowca złocistego

Gronkowiec złocisty najczęściej powoduje zmiany skórne o charakterze liszajów, czyraków czy ropni. U dzieci groźną konsekwencją skórnej infekcji gronkowcem jest gronkowcowy zespół oparzeniowy. Objawia się on zmianami skórnymi o charakterze pękających pęcherzy, zajmujących skórę całego ciała i powodujących znaczną bolesność. Gronkowiec może powodować także zatrucia pokarmowe, wynikające ze spożycia zatrutej żywności, zwłaszcza mleka i jego przetworów.

Jeśli za zatrucie pokarmowe odpowiada gronkowiec objawy są takie, jak w każdym tego typu zatruciu – wymioty, biegunka, osłabienie i bóle brzucha. Gronkowiec odpowiada ponadto za zapalenia migdałków, anginy, zapalenie tchawicy, mięśnia sercowego czy wsierdzia, a także zapalenie mózgu. Gronkowiec złocisty może ponadto być przyczyną zapalenia ucha środkowego, zapalenia mieszków włosowych czy zapalenia szpiku kostnego. Ale najpoważniejszą konsekwencją zakażenia gronkowcowego pozostaje sepsa.

Gronkwiec przyczyną sepsy

Posocznica gronkowcowa najczęściej dotyka osób ze znacznie osłabioną odpornością, w tym małe dzieci i osoby starsze. Narażone są osoby chorujące przewlekle, np. na nowotwory, oraz osoby poddane immunosupresji (chemioterapia, przeszczepy narządów).

Grupą szczególnego ryzyka są osoby hospitalizowane, które poza złym stanem zdrowia cechują się kontaktem z opornym na leczenie szczepem gronkowca MRSA, charakterystycznym dla środowiska szpitalnego. Także wszelkie inwazyjne zabiegi diagnostyczne czy lecznicze sprzyjają rozwojowi sepsy. Sepsa objawia się przyspieszonym oddechem i czynnością serca, wysoką temperaturą oraz charakterystyczną skórną wysypką. Ma ona charakter wybroczynowy, a najłatwiej rozpoznać ją uciskając skórę – wysypka nie blaknie pod wpływem ucisku.

Czytaj też: http://wzdecia.net/artykuly/gronkowiec-zlocisty-najczestsza-przyczyna-sepsy.html

Leczenie gronkowca

Powszechne stosowanie antybiotyków przez lata sprzyjało wypracowaniu przez bakterie mechanizmów oporności. Nie inaczej jest z gronkowcem, szczególnie występującym w środowisku szpitalnym. Infekcje gronkowcowe są zatem bardzo trudne do wyleczenia.

Jeśli pojawią się schorzenia skórne, za które odpowiedzialny jest gronkowiec leczenie polega na stosowaniu miejscowo maści z antybiotykiem. W poważniejszych infekcjach skórnych oraz układowych stosowane są antybiotyki doustne, a w naprawdę ciężkich przypadkach – antybiotyki dożylne. W związku z trudnościami w leczeniu, warto zapobiegać infekcjom gronkowcowym. Co należy robić? Dokładnie myć ręce, unikać kontaktu z chorymi osobami i dezynfekować wszelkie skaleczenia skóry.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

+ 37 = 45