Padaczka to choroba, która dotyka zarówno osoby dorosłe, jak i dzieci. W przypadku wystąpienia jej pierwszych objawów należy jak najszybciej udać się do lekarza, który wdroży odpowiednią metodę leczenia (farmakologiczną lub zabiegową). Im szybciej zostaną podjęte odpowiednie kroki w tym kierunku, tym większa szansa na uniknięcie poważnych dla organizmu powikłań.

Farmakologiczne leczenie padaczki

W leczeniu takiego schorzenia, jak epilepsja, stosuje się głównie środki farmakologiczne. Dzięki nim możliwe jest złagodzenie napadów lub nawet ich całkowite zlikwidowanie. Jeśli chodzi o leki na padaczkę, zaliczają się do nich przede wszystkim: lamotrygina, fenytoina, lewetyracetam, benzodiazepina, karbamazepina, prymidon czy też kwas walproinowy. W wyborze odpowiedniego leku i jego dawki kluczowe znaczenie mają takie parametry, jak: wiek i płeć pacjenta, inne choroby, które go dotykają, jak i stosowane na nie leki. W ten sposób wybierze się specyfik, którego działanie nie będzie odwrotne do zamierzonego.

W przypadku leków na padaczkę należy pamiętać o tym, by przyjmować je regularnie (o stałych porach) i we wskazanej przez lekarza dawce. Wszelkie odstępstwa od normy w tej kwestii mogą wpłynąć niekorzystnie na cały proces leczenia.

Leki przeciwpadaczkowe, a refundacja

Leki na epilepsję są w Polsce refundowane. Niestety dotyczy to wyłącznie specyfików starszego typu, wywołujących często działania niepożądane. Leki nowszej generacji podlegają refundacji tylko wtedy, gdy przez lekarza zostanie rozpoznana epilepsja lekoodporna – więcej o tym tutaj: http://epilepsja.info.pl/.

Skutki uboczne leczenia farmakologicznego

Środki farmakologiczne na padaczkę mogą w niektórych przypadkach wywoływać pewne skutki uboczne. Najczęściej są to dolegliwości o charakterze żołądkowo-jelitowym, ale spotyka się także takie problemy, jak nudności i wymioty, senność, bóle głowy, a nawet problemy ze wzrokiem (podwójne widzenie).

Chirurgiczne leczenie padaczki

Niestety, nie wszyscy pacjenci cierpiący na epilepsję pozytywnie reagują na stosowanie środków leczenia farmakologicznego. Konieczne jest wówczas zastosowanie bardziej inwazyjnego leczenia neurochirurgicznego. Leczenie operacyjne przeprowadzane jest zwykle w dwojaki sposób. Oprócz klasycznego zabiegu na tkance mózgowej stosuje się bowiem coraz częściej tzw. stymulację nerwu błędnego. W jej ramach pod lewym obojczykiem wszczepia się specjalny stymulator nerwu błędnego, który hamuje czynności napadowe w mózgu. W ten sposób ryzyko tego, że pojawi się kolejny atak padaczki, zostaje w znaczący sposób zminimalizowane.

Inne, rzadziej stosowane neurochirurgiczne metody leczenia padaczki to: przecięcie ciała modzelowatego lub resekcja pozaskroniowa (stosowana w przypadku napadów częściowych). W skrajnych przypadkach, gdy w związku z epilepsją dochodzi do porażenia mózgowego, konieczna jest hemisferektomia. Polega ona na usunięciu jednej półkuli mózgu lub jej części.

Dieta przy padaczce

Jeśli chodzi o takie schorzenie, jak padaczka objawy można złagodzić również przez odpowiednią dietę. Powinna ona być oparta o tłuszcze przy bardzo małej ilości węglowodanów. Tłuszcz wpływa bowiem na wytwarzanie ciał ketonowych w wątrobie. Wyhamowują one działanie neuronów oraz aktywują receptory potasowe, czego efektem jest podniesienie się progu drgawkowego. Taka dieta szczególnie sprawdza się wśród osób, które cierpią na lekoodporną odmianę padaczki. Podjęcie decyzji o jej stosowaniu powinno być jednak poprzedzone konsultacją z neurologiem. W ten sposób uniknie się niepożądanych skutków ubocznych.