Przyczyny rzeżączki

Rzeżączka (typer) jest chorobą zakaźną, wywołaną przez Gram ujemną bakterie – dwoinkę rzeżączki. Jest to choroba bardzo rozpowszechniona, mogąca współistnieć z innymi chorobami, przenoszonymi w ten sam sposób.

Do zarażenia dochodzi na skutek kontaktu seksualnego z chorym, zalicza się więc ona do chorób przenoszonych drogą płciową. Jest to niebezpieczna choroba i nie należy bagatelizować jej objawów, gdyż szybkość podjęcia leczenia ma wpływ na jego długość oraz efektywność.

Objawy rzeżączki

Objawy rzeżączki różnią się, w zależności od płci osoby zarażonej. U kobiet najczęściej przebiega ona bezobjawowo, są jednak kobiety, które wyraźnie odczuwają skutki tej choroby. Najczęściej występującą postacią rzeżączki u kobiet jest rzeżączkowe zapalne szyjki macicy. Okres wylęgania tego typu choroby trwa od 7 do 14 dni. Wystąpić wtedy mogą taki objawy, jak: uczucie pieczenia w pochwie, ropne upławy, ból podbrzusza czy też bolesność podczas oddawania moczu.

U mężczyzn najczęściej obserwowanym schorzeniem, związanym z rzeżączką, jest zapalenie przedniego odcinka cewki moczowej. Okres wylęgania choroby trwa od 2 do 5 dni. Można zaobserwować takie objawy, jak: ból w cewce moczowej, który nasila się podczas oddawania moczu, ropny wyciek z cewki moczowej, tkliwość lub obrzęk najądrzy (jest to rzadkość) – więcej o objawach rzeżączki na stronie http://rzezaczka.info.pl/rzezaczka/objawy-rzezaczki/

Inne formy rzeżączki

Rzeżączka może również przyjmować inne formy, nie związane z narządami płciowymi. Należą do nich: rzeżączkowe zapalenie odbytu i odbytnicy, rzeżączkowe zapalenie gardła, rzeżączkowe zapalenie spojówek oraz rozsiane zapalenie rzeżączkowe. Należą one jednak to mniejszości, jeśli chodzi o formy tej choroby. W sytuacji, w której zaobserwuje się u siebie którekolwiek z objawów rzeżączki – należy bezzwłocznie zgłosić się do lekarza, w celu zdiagnozowania choroby i sposobów dalszego postępowania.

Diagnozowanie rzeżączki

Rozpoznanie choroby następuje na podstawie wywiadu z pacjentem, stwierdzenia obecności dwoinek rzeżączki w bezpośrednim rozmazie z wydzieliny cewki moczowej, szyjki macicy, odbytnicy lub gardła (jest to zależne od lokalizacji choroby) barwionym metodą Grama. W przypadku potwierdzenia zakażenia, zalecane jest wykonanie badań w kierunku innych chorób przenoszonych drogą płciową.

Należy pamiętać, aby podczas leczenia powstrzymać się od wszelkich kontaktów seksualnych, gdyż ryzykujemy tym samym rozprzestrzenianie się choroby. Do leczenia rzeżączki stosuje się odpowiednie do tego celu antybiotyki. Dzięki właściwie dobranej antybiotykoterapi możliwe jest całkowite wyleczenie choroby. Niezwykle istotnym jest, iż osoby, które w ciągu miesiąca miały kontakty o podłożu seksualnym z osobą chorą na rzeżączkę powinny poddać się badaniom i ewentualnemu leczeniu. Po 3 dniach od zakończenia leczenia należy wykonać posiew w celu stwierdzenia powodzenia leczenia.

Aby uniknąć zachorowania na rzeżączkę, należy wdrożyć w życie odpowiednie zasady. Ważną kwestią, w zapobieganiu chorobie jest regularne i prawidłowe stosowanie prezerwatyw. Istotna jest również liczba partnerów seksualnych. Osoby często zmieniające partnera seksualnego są w grupie wyższego ryzyka, niż osoby, które posiadają stałego partnera seksualnego.

One reply

  1. Misiak napisał(a):

    A najlepsze (albo najgorsze, zależy jak myśleć) jest to, że rzeżączka pojawia się u coraz młodszych osób. Najczęściej są to osoby w wieku średniej szkoły średniej a nawet gimnazjum! Ja rozumiem, że wiek inicjacji seksualnej się już znacznie obniżył, ale bez przesady, przecież najczęściej to są wręcz jeszcze dzieci a już mają rzeżączkę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *