Choroba Parkinsona najczęściej atakuje osoby starsze, około 60 roku życia. Często nie jest rozpoznana, a jej objawy, takie jak spowolnienie ruchów, niewyraźna mowa, czy drżenie rąk brane są po prostu za oznaki starzenia. Tymczasem diagnoza i odpowiednie leczenie pozwala na podniesienie jakości życia chorych i sprawienie, że dłużej pozostaną sprawni i samodzielni.
Czym jest choroba Parkinsona?
Choroba, potocznie nazywana parkinsonem, jest zaburzeniem funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego. Jej nazwa pochodzi od nazwiska Jamesa Parkinsona, pierwszego lekarza zajmującego się tematyką tego schorzenia. U chorych na chorobę Parkinsona dochodzi do obumierania komórek w śródmózgowiu, a konkretnie w istocie czarnej. Wskutek tego, upośledzona jest produkcja dopaminy – neuroprzekaźnika odpowiedzialnego m.in. za koordynację ruchów i napięcie mięśni. Przyczyny zachorowań nie są do końca wyjaśnione. Po części odpowiedzialna jest genetyka – jeżeli w rodzinie mamy chorych na parkinsona, ryzyko naszego zachorowania wzrasta. Uważa się również, że powodem może być kontakt z pewnymi substancjami chemicznymi, zwłaszcza pestycydami i środkami chwastobójczymi. Czynnikami ryzyka są poza tym: wiek (im osoba jest starsza, tym łatwiej zachoruje), płeć (częściej chorują mężczyźni) oraz niski poziom estrogenu.
Objawy choroby Parkinsona
Bardzo duża część objawów parkinsona jest mało charakterystyczna. Często może występować przy innych schorzeniach, lub być po prostu objawem naturalnego procesu starzenia się. Zwykle tego rodzaju symptomy pojawiają się na początku choroby. Są to m.in. problemy z poruszaniem się, powolność, swego rodzaju niezgrabność, problemy z pamięcią i koncentracją. Później pojawiają się dolegliwości bardziej charakterystyczne. Najważniejsze z nich to bradykinezja, drżenie, zaburzenia równowagi, niewyraźna mowa. Bradykinezja to wyraźne spowolnienie ruchowe, połączone np. z szuraniem nogami i napięciem mięśni. Drżenie dotyczy głównie dłoni i nóg, nasila się podczas stresu. Zaburzenia równowagi sprawiają, że chory chodzi mało stabilnie, ma trudności w utrzymaniu wyprostowanej postawy, duże jest ryzyko upadku. Niewyraźna mowa również jest dość częstym objawem, występuje w postaci niewyraźnego, cichego mamrotania. Inne objawy to m.in. demencja, trudności w przełykaniu, garbienie się, bardzo drobne pismo.
Leczenie
Ponieważ nie ma testu, który jednoznacznie wykrywa chorobę Parkinsona, diagnozowanie czasem może sprawiać problemy. Chorobę stwierdza się na podstawie objawów, stosuje się także substancję o nazwie lewodopa. Występuje ona naturalnie u roślin i zwierząt, posiada zdolność przemiany w dopaminę, tak więc podana chorym na parkinsona znacznie łagodzi objawy. Służy ona zatem zarówno do diagnozy, jak i do leczenia. Oprócz tego, stosuje się inne leki, wspomagające procesy odpowiedzialne m.in. za koordynację ruchową. W trudniejszych przypadkach zaleca się leczenie operacyjne, które mają na celu m.in. wyeliminowanie drżenia. Niestety, w tym momencie nie są znane sposoby zapobiegania zachorowaniom na parkinsona. Prawdopodobnie ryzyko zachorowania zmniejsza zdrowa dieta, ruch oraz nie nadużywanie środków przeciwbólowych.
Choroba Crohna
Pochodzenie choroby Leśniowskiego-Crohna nie jest poznane. Podejrzewane o wywoływanie jej są czynniki takie jak: przejadanie się, zatrucia chemiczne, infekcje bakteryjne oraz brak reakcji ze strony układu odpornościowego.
Zespół Gilberta nazywany jest też żółtaczką młodocianych. Jest to łagodne zaburzenie przemiany materii. Objawy zespołu Gilberta są nieznaczne a jeśli już to najczęściej występuje podwyższone stężenie bilirubiny we krwi.
Zespół Marfana
Dotyka on jedną osobę na pięć tysięcy. Jest to choroba genetyczna, spowodowana zmianami piątego oraz piętnastego chromosomu, co z kolei jest przyczyną wadliwej budowy białka tkanki łącznej, obecnej we wszystkich narządach, kościach i wiązadłach.